Autentyczne Hiyashi Chuka – zimny ramen

Przepis na zimny, wyjątkowo kolorowy ramen dla tych, którzy chcą cieszyć się nim także latem, bez przegrzewania się przy misce gorącego bulionu!

Co roku wraca to samo pytanie: co przygotować przy takim upale? Apetyt nie dopisuje, nie chce się niczego zbyt ciężkiego ani zbyt sycącego… Niezła zagwozdka.

Latem w Japonii na taką pogodę podaje się Hiyashi Chuka. Jest świeże, pełnowartościowe, pożywne, ale nie obciąża, a do tego — szczerze mówiąc — przygotowuje się je naprawdę łatwo. Krótko mówiąc, ramen nie jest zarezerwowany wyłącznie na szare, chłodne dni… To danie na cały rok! 

Czym jest Hiyashi Chuka?

Jeśli znacie klasyczny ramen, Hiyashi Chuka może was trochę zaskoczyć. Dobra wiadomość: waszych gości również! Gdy człowiek ma w głowie gorący, rozgrzewający ramen, a przed sobą widzi miskę zimnego, kolorowego ramenu, trudno o takim daniu szybko zapomnieć.  

„Hiyashi Chuka” to określenie, które dosłownie odnosi się do zimnej kuchni w chińskim stylu. W praktyce jednak chodzi o popularne japońskie danie letnie: zimny makaron typu ramen podawany z rozmaitymi dodatkami, takimi jak omlet, ogórek, pomidory, szynka, surimi, a czasem krab zamiast kamaboko.

Niektórzy dorzucają też chashu, tofu, mizunę, sałatę, nori… Do tej barwnej kompozycji dochodzi dressing na bazie sosu sojowego i octu ryżowego, który wydobywa słodkie, słone, orzechowe i kwaskowe nuty Hiyashi Chuka.

Jest jeszcze jeden ważny powód, dla którego tak lubimy to danie: z jednej strony daje orzeźwienie i delikatność chłodnego ramenu, z drugiej — przyjemną chrupkość warzyw pokrojonych w julienne. Trudno mu się oprzeć!

Skąd pochodzi Hiyashi Chuka? 

To pytanie zawsze jest trochę podchwytliwe. Czy Hiyashi Chuka pochodzi z Japonii, czy z Chin? Istnieje kilka teorii. Według jednej z nich danie podano po raz pierwszy u progu II wojny światowej, w 1937 roku, w chińskiej restauracji w japońskim mieście Sendai. Można się pogubić, prawda?

Podobno ówczesne chińskie restauracje nie miały w menu potraw szczególnie dopasowanych do japońskiego lata. Właściciel jednej z nich miał więc stworzyć pierwszą wersję Hiyashi Chuka, nazywaną „ryan ban men”.

Podawano ją z chłodną, słodko-kwaśną zupą na bazie sosu sojowego i octu. Wśród dodatków, podobnie jak dziś, były ogórki i pomidory, ale pojawiały się też kapusta i marchew. 

Inna teoria mówi, że Hiyashi Chuka powstało najpierw w jednej z restauracji w Tokio. W tej wersji przepis miał narodzić się około 1933 roku, z inspiracji słynnym chińskim Ryan Ban Men oraz japońskimi zaru soba.

Tak czy inaczej, sposób ułożenia dodatków na talerzu stał się dziś jednym ze znaków rozpoznawczych tego przepisu. Ciekawostka: kompozycja z warzyw uformowanych na kształt góry miała być w dużej mierze inspirowana górą Fuji!

Jak widać, Hiyashi Chuka to po prostu smakowite połączenie japońskiego i chińskiego kunsztu kulinarnego — ku naszej wielkiej przyjemności!

Główne składniki Hiyashi Chuka

Makaron ramen: to dokładnie ten sam makaron, którego używa się do gorącego ramenu. To też ten, który najczęściej widuje się w sklepach… więc świetnie się składa! Łatwo go rozpoznać: zwykle sprzedaje się go w blokach, jest suchy i lekko żółtawy. Zajrzyjcie do mojego przewodnika po azjatyckich makaronach, a bez problemu rozróżnicie wszystkie najważniejsze rodzaje!

Jajka: to jeden z nieodłącznych składników kuchni japońskiej. Wystarczy wspomnieć Tamago Sando, Omurice czy Tamagoyaki. Pamiętajmy też, że tradycyjny japoński ramen również podaje się z jajkami — słynnymi Ajitsuke Tamago!

Do Hiyashi Chuka przygotowuje się z nich omlet, który następnie kroi się w cienkie paski. To inny efekt, ale równie pyszny i świetnie pasujący do całości!

Ogórki i pomidory: to składniki wręcz stworzone do chłodnych dań takich jak to. Dodają świeżości i chrupkości, których trudno byłoby oczekiwać od gorącego ramenu. A przy okazji to właśnie te produkty, po które latem sięga się w kuchni na dziesiątki sposobów!

Benishoga: choć w tym przepisie jest dodatkiem opcjonalnym, zdecydowanie może zaciekawić osoby lubiące nowe smaki. To rodzaj tsukemono z cienko krojonego imbiru, zabarwionego na czerwono dzięki czerwonym liściom shiso i marynowanego w occie morelowym (umezu).

Jasny sos sojowy: sos jest tu niezwykle ważny, bo w pewnym sensie zastępuje bulion, który znamy z gorącego ramenu. To on spaja całe danie.

Jasny sos sojowy jest niezbędny, zwłaszcza w ramenie: ma tyle słoności, ile trzeba, by zrównoważyć słodkie nuty sosu. Jeśli chcecie dodać daniu wietnamski akcent, możecie użyć zamiast niego nuoc mam. 

Ocet ryżowy: odpowiada za kwaskową nutę sosu i pomaga zachować idealną równowagę między słodyczą, słonością i pikantnością. W tym przepisie polecam raczej biały ocet ryżowy niż czarny ocet ryżowy. Ten drugi gorzej sprawdza się w dressingach i sosach; częściej wykorzystuje się go do dim sum. 

Olej sezamowy: choć wydaje się niepozorny i ma dość łagodny smak, świetnie zaokrągla sos i dodaje mu orzechowej nuty. W połączeniu z ziarnami sezamu tworzy duet idealny. 

Jak przygotować udane Hiyashi Chuka?

Jedyna „trudność” polega na tym, by pozwolić wszystkim składnikom porządnie ostygnąć. To rzeczywiście może zająć trochę czasu. Hiyashi Chuka to przede wszystkim kwestia dobrej organizacji, dlatego polecam zacząć od omletu i dressingu — oba elementy trzeba schłodzić w lodówce.

Poza tym krojenie omletu również może chwilę potrwać. Bez stresu: to naprawdę nic trudnego. Kiedy omlet i sos stygną, możecie spokojnie zająć się warzywami.

Potem także przechowujcie je w chłodzie — efekt będzie jeszcze lepszy. Makaron wystarczy po ugotowaniu przepłukać zimną wodą.