Autentyczne daifuku mochi

Biała, miękka kulka mochi oprószona skrobią, nadziewana słodką pastą z czerwonej fasoli : shiro daifuku z japońskich cukierni w domowym wydaniu.

Bywa takie popołudniowe ssanie w żołądku, kiedy ma się ochotę na coś słodkiego, ale niekoniecznie na ciasto. Daifuku jest wtedy w sam raz : mała biała kulka, wciąż oprószona skrobią, która ugina się pod palcami.

Przy pierwszym kęsie miękkie, delikatne ciasto przyjemnie się ciągnie, a zaraz potem trafia się na gęstą, rozpływającą się w ustach pastę z czerwonej fasoli. Po pierwsze sięga się na spróbowanie, drugie znika zaraz po nim.

Czym jest daifuku ?

Daifuku to wagashi, tradycyjny słodki przysmak kuchni japońskiej, z tej samej rodziny co mitarashi dango. Składa się z otoczki z mochi, miękkiego i elastycznego ciasta z ryżu kleistego, zamkniętej wokół nadzienia. Shiro daifuku, czyli „ białe daifuku ”, to podstawowa wersja, nadziewana anko, słodką pastą z fasoli azuki. Je się je w temperaturze pokojowej, w odróżnieniu od lodowych mochi wypełnionych lodami.

Daifuku zapisuje się 大福, co oznacza „ wielkie szczęście ”. Nazwa ma różne warianty : ichigo daifuku kryje w środku całą truskawkę z anko, a mame daifuku ma w otoczce ziarna fasoli.

Słodki przysmak z epoki Edo

Daifuku upowszechniło się w epoce Edo (1603-1867) jako popularna przekąska. Jego poprzednik, uzura mochi, czyli „ przepiórcze mochi ”, zawdzięczał nazwę swojemu owalnemu, pękatemu kształtowi. Te pierwsze wersje były większe od dzisiejszych daifuku i nadziewane czerwoną fasolą na słono.

Nosiło wtedy nazwę harabuto mochi, czyli „ mochi z dużym brzuchem ”, i było sycącą przekąską. Gdy stało się mniejsze i słodsze, przyjęło nazwę daifuku, zapisywaną znakami oznaczającymi pomyślność.

Tradycyjne mochi powstaje metodą mochitsuki : ugotowany na parze ryż kleisty ubija się drewnianym młotem w moździerzu, aż powstanie gładkie ciasto. W domu można pominąć ten etap dzięki mochiko, mące z ryżu kleistego.

Główne składniki daifuku

Otoczka składa się z trzech składników : mochiko, wody i cukru. Mochiko jest niezbędne, ze zwykłej mąki ryżowej nie powstanie tak rozciągliwe ciasto. Mimo swojej nazwy ryż kleisty nie zawiera glutenu : określenie to opisuje jego lepką konsystencję po ugotowaniu. Mochiko znajdziesz w sklepach z żywnością azjatycką, zwłaszcza japońską.

Cukier jest równie ważny jak mąka. Dodany w trzech partiach do gorącego mochi sprawia, że otoczka znacznie dłużej pozostaje miękka i elastyczna. Jego ilość może wydawać się duża, ale jej zmniejszenie sprawi, że daifuku szybciej stwardnieje.

Anko do nadzienia można przygotować w domu lub kupić w sklepie z żywnością japońską. To ta sama pasta, którą wypełnia się dorayaki, w wersji gładkiej, zwanej koshian, lub z kawałkami fasoli, zwanej tsubuan. Podczas formowania skrobia ziemniaczana, czyli katakuriko, zapobiega przyklejaniu się mochi do rąk. Bez problemu zastąpi ją skrobia kukurydziana.

Wskazówki, dzięki którym daifuku będzie miękkie

Wszystko rozstrzyga się w garnku. Każda z trzech porcji cukru musi całkowicie się rozpuścić, zanim trafi do niego kolejna. Podgrzewaj ciasto na średnim lub małym ogniu, nie dopuszczając do przypalenia. Następnie formuj mochi, póki jest jeszcze gorące, na blasze obficie oprószonej mąką, i odkładaj każde daifuku łączeniem do dołu.

Daifuku najlepiej smakuje w dniu przygotowania, w temperaturze pokojowej, z matchą lub inną zieloną herbatą. W lodówce skrobia zawarta w mochi tężeje, a otoczka twardnieje. Aby przechować je dłużej, zawiń każde osobno i zamroź.