Czym jest taro?
Taro to warzywo podziemne pochodzące z rośliny wieloletniej znanej naukowo pod nazwą Colocasia esculenta. Korzeń tej rośliny tak naprawdę nie jest korzeniem, lecz bulwą lub bulwiastym kłączem – rodzajem zgrubiałej podziemnej łodygi otoczonej łuskami.
To cylindryczne lub kuliste kłącze ma brązową, owłosioną skórkę i wytwarza duże, zielone liście w kształcie serca, a czasem strzałkowate. Oba te organy, choć trujące, są jadalne pod warunkiem, że zostaną dobrze ugotowane.
Istnieją dwa główne gatunki taro: Eddo (lub Eddoe) i Dachine (lub Dasheen).
Eddo obejmuje odmiany taro o małych kłączach (od 150 do 300 gramów), które mają biały, suchy miąższ oraz ziemisty i lekko kwaśny smak.
Dachine to odmiany taro o dużych kłączach (od 1 do 2 kilogramów), mające biały, miękki miąższ z fioletowymi żyłkami oraz słodki smak przypominający orzechy laskowe.
W Ameryce Południowej występuje także taro Malanga, które przypomina pierwszy gatunek, ale ma dłuższe kłącze, orzechowy smak i bardziej chrupiący miąższ o różnych barwach (biały, żółty, różowy lub fioletowawy).
Pochodzenie taro
Taro pochodzi prawdopodobnie z Azji Południowo-Wschodniej. Jest uważane za jedną z najstarszych uprawianych roślin spożywczych na świecie: jego nasiona znaleziono na kamiennych narzędziach datowanych na 28000 do 20000 lat na Wyspach Salomona. Obecnie taro można sadzić w tropikalnych regionach Azji, Afryki, Oceanii oraz na Karaibach.
Na Hawajach to warzywo jest uznawane za świętego przodka mieszkańców, ponieważ ponad 500 lat temu uratowało życie Polinezyjczykom, którzy wyemigrowali na tę wyspę dysponującą wówczas niewielką liczbą roślin jadalnych.
Jak uprawia się taro?
Do uprawy taro można wykorzystać jego nasiona lub odrosty wyrastające z kłączy. W praktyce usuwa się młode pędy rozwijające się z centralnego kłącza, a następnie się je sadzi. Pędy te staną się później nowymi roślinami taro, które z kolei dadzą początek kolejnym roślinom.
Taro szczególnie dobrze rozwija się na terenach podmokłych. Można je jednak uprawiać również na obszarach bardziej suchych, stosując system nawadniania.
Należy jednak pamiętać, że jakość taro uprawianego w takich warunkach nie może dorównać jakości taro pochodzącego z terenów podmokłych. Na obszarach suchych taro rośnie bowiem wolniej i ma bardziej suchą konsystencję. I odwrotnie – taro, które miało wilgotne środowisko, ma bardziej miękką i bardziej kleistą konsystencję.
Jak bezpiecznie przygotować i ugotować taro?
Przypominamy, że surowe bulwy taro są trujące i bardzo niebezpieczne. Zawierają szczawian wapnia, który powoduje podrażnienia skóry przy dotyku, a także pieczenie, ból i obrzęk jamy ustnej oraz gardła przy spożyciu. Dlatego zachowaj ostrożność podczas przygotowywania przed gotowaniem.
Najpierw należy założyć kuchenne rękawice podczas obierania skórki taro. Następnie zanurz je w zimnej wodzie i umyj, aby usunąć wszelkie zabrudzenia. Potem możesz przyrządzić je tak, jak chcesz.
Kłącza taro można przyrządzać na różne sposoby: przez gotowanie, na parze, przez duszenie, smażenie, grillowanie itp.
Uwaga – to warzywo korzeniowe potrzebuje sporo czasu, aby było całkowicie ugotowane i miękkie. Na przykład, jeśli chcesz je ugotować lub przyrządzić na parze, zajmie to od 20 do 30 minut. Podobnie, jeśli chcesz wykorzystać liście taro, przed spożyciem należy gotować je przez 45 minut, zmieniając wodę w połowie gotowania.
Taro w kuchni azjatyckiej
W Azji taro można wykorzystać do przygotowania wielu pysznych dań.
Najpopularniejsze są zupy z taro: kłącza kroi się w plastry lub w kostkę i gotuje wraz z innymi rodzajami mięsa i warzywami. Przepisy różnią się w zależności od kraju. W kuchni wietnamskiej jest zupa z taro z krewetkami oraz zupa z taro z wilcem wodnym i kaczką.
W kuchni japońskiej taro przyrządza się z grzybami i pastą miso. W kuchni koreańskiej zupa z taro toran guk jest przygotowywana z wołowiną i suszonymi rybami.
Możliwe jest również duszenie. W Indiach taro dusi się z curry. W Japonii znane jest słynne satoimo no nimono – taro duszone z podstawowymi przyprawami tego kraju, takimi jak dashi, sake, sos sojowy, mirin i odrobina cukru.
W kuchni kantońskiej i chińskiej po ugotowaniu na parze taro rozdrabnia się na pastę, podobnie jak u nas robi się purée z ziemniaków, i je się je jako dodatek lub wykorzystuje do przygotowania innych dań słonych lub słodkich. Na przykład miesza się pastę z przyprawionym mielonym wieprzowiną, aby przygotować bardzo chrupiące pierożki z taro (wuhgok lub taro dumpling puff) smażone na patelni, albo z mąką z ryżu kleistego, aby zrobić smażone ciasto z taro spożywane z wieprzowiną, grzybami i kiełbaskami.
Wreszcie słodka pasta z taro może służyć jako nadzienie do ciasteczek księżycowych, bułeczek na parze lub Banh cam. Można ją również uformować w małe perełki i ugotować w słodkiej wodzie, aby uzyskać orzeźwiający deser na lato. A jeśli jesteś fanem Bubble tea, koniecznie spróbuj Bubble tea z taro!
Gdzie kupić taro?
W sklepach spożywczych taro jest zazwyczaj dostępne w postaci całych lub pokrojonych bulw. Przy zakupie ważne jest, aby sprawdzić jakość taro, oceniając kolor jego miąższu. Jeśli zauważysz brązowe żyłki, może to oznaczać, że taro jest zepsute.
Wybór rodzaju taro do zakupu zależy również od planowanego zastosowania. Do dań słodkich poleca się taro Dachine ze względu na jego charakterystyczny smak. Jeśli planujesz przygotować chipsy lub inne przepisy wymagające bardziej suchej konsystencji, lepszym wyborem będą odmiany Eddo lub Malanga. Do zup lub gulaszy można użyć dowolnej odmiany taro, w zależności od preferowanej konsystencji i smaku.
Jak przechowywać taro?
Całe bulwy taro najlepiej przechowywać w chłodnym i suchym miejscu. Unikaj przechowywania ich w lodówce, ponieważ wilgoć może je szybko zmiękczyć i zepsuć. Jeśli chodzi o obrane lub pokrojone bulwy taro, można je przechowywać w szczelnym pojemniku w lodówce.
Zaleca się ich spożycie w ciągu 3 do 4 dni od przygotowania.
