Przepis na ciasto do tempury

Ciasto do tempury to japońskie ciasto do smażenia, którym można obtoczyć… właściwie wszystko. Warzywa, mięso, krewetki, a nawet sushi: nic nie umknie świętej tempurze. To jeden z najpopularniejszych sposobów przygotowywania potraw w Japonii.

Podstawowe ciasto do tempury może składać się z mąki pszennej, mąki ryżowej albo połączenia obu, a także z soli, proszku do pieczenia i wody.

Jest lżejsze niż zachodnie ciasta na beignety, ale gęstsze niż typowe azjatyckie ciasta do smażenia. Można je przygotować na zimnej wodzie, w zależności od pożądanej końcowej tekstury. Zazwyczaj robi się je bardzo szybko; dokładny przepis podaję na końcu artykułu. Przepis na beignety z krewetek jest dobrym przykładem wersji „pomiędzy”.

Moje accras z dorsza to z kolei dobry przykład ciasta na beignety w stylu „zachodnim”.

Historia tempury

Japończycy mają wyjątkową umiejętność przejmowania zagranicznych potraw i dopasowywania ich do własnych upodobań, tworząc przy tym coś zupełnie nowego i oryginalnego. Wbrew pozorom ciasto do tempury jest tego doskonałym przykładem.

Ta metoda smażenia trafiła do Japonii w XVII wieku za sprawą portugalskich misjonarzy. Oryginalna potrawa z czasem zniknęła, ale była posiłkiem przygotowywanym na Wielki Post, kiedy w wielu wyznaniach chrześcijańskich obowiązuje zakaz jedzenia mięsa.

W rzeczywistości nazwa tempura pochodzi od łacińskiego ad tempora cuaresme, czyli „w czasie Wielkiego Postu”. Japończycy uznali to za nazwę potrawy i tak zaczęli mówić o cieście do tempury. Ups.

Ciasto do tempury pojawiło się w okolicach miasta Nagasaki. W tamtym czasie Japonia była odcięta od reszty świata. Jej jedyny kontakt z zagranicą odbywał się za pośrednictwem portugalskich, holenderskich i chińskich kupców oraz misjonarzy w tym portowym mieście…

Technika smażenia w tempurze była w Japonii czymś zupełnie nowym. W przeciwieństwie do większości krajów świata nie istniała tam wcześniej tradycja smażenia potraw w głębokim tłuszczu.

Choć w sąsiednich Chinach od dawna przygotowywano dania smażone, a duża część chińskiej kultury kulinarnej dotarła do Japonii wiele wieków wcześniej, smażenie w głębokim tłuszczu nigdy się tam na dobre nie zakorzeniło. 

Śmierć przez tempurę

Smażone kąski w tempurze szybko stały się popularnymi przekąskami podawanymi między posiłkami. Tokugawa Ieyasu, pierwszy siogun Japonii, podobno je uwielbiał.

Legenda głosi nawet, że miał umrzeć po zjedzeniu zbyt dużej ilości tempury. Oczywiście to prawdopodobnie tylko legenda, ale czy nie brzmi to jak znacznie lepszy sposób na śmierć niż polec w bitwie? 

Początkowo tempurę wykorzystywano głównie do smażenia kulek z siekanego mięsa, ryb i warzyw, co wyraźnie nawiązywało do jej portugalskich korzeni. 

Jednak około XVIII wieku japońscy szefowie kuchni zaczęli eksperymentować ze smażeniem całych ryb i warzyw.

Właśnie wtedy ciasto do tempury zakończyło swoją „japonizację”, ponieważ w Japonii wyjątkowo ceni się świeże produkty podawane możliwie blisko ich naturalnej postaci. Gdy kucharze zaczęli smażyć całe warzywa i ryby, zachowując ich wyjątkowy smak i charakter, tempura stała się prawdziwie japońskim daniem.

To również wtedy smażona tempura przeszła drogę od prostej  przekąski między posiłkami do pełnoprawnego dania. źródło

Przepis na ciasto do tempury

Przepis, który z pewnością cię zainteresuje, to moja tempura z krewetek.