Podzielić kalafior na różyczki. Rozdrobnić różyczki jak najdrobniej w robocie kuchennym. Naprawdę znacznie drobniej niż na ryż z kalafiora.

Wymieszać z solą i odstawić na chwilę. Ułatwi to późniejsze odciśnięcie wilgoci.

Rozgrzać piekarnik do 200 stopni. Wyłożyć blachę papierem do pieczenia. Już teraz wyjąć też ruszt z piekarnika, przyda się później.

W międzyczasie zetrzeć Pecorino. Użyć łącznie 50 gramów. Połowa jest przeznaczona na spód, a druga połowa na wierzch.

Przełożyć kalafior z solą do czystej ściereczki. Odcisnąć jak najwięcej wilgoci (co najmniej ⅓ masy, najlepiej więcej). W tym celu skręcam ściereczkę, aby szczelnie zamknąć jej zawartość, i dociskam całość pokrywką do ścianki zlewu.

Teraz powinno pozostać około 250 gramów suchego kalafiora. Przełożyć go do miski. Wmieszać ser i jajko.

Uformować rękami pizzę z „ciasta”. Zwykle najpierw formuję kulę, a następnie ją spłaszczam, nadając jej możliwie okrągły kształt.

Zadbać o to, aby brzegi nie były zbyt cienkie. Osobiście zwykle przesuwam je nieco do środka, aby powstał niewielki rant. Cienki brzeg się przypali.

Wstawić pizzę do piekarnika i piec przez 20 minut.

Następnie pozostawić na chwilę do ostygnięcia i przełożyć na ruszt.

Wlać oliwę do małego naczynia. Posmarować brzegi pizzy pędzelkiem.

Rozprowadzić na spodzie 3 łyżki passaty. Można to zrobić grzbietem łyżki. Pozostawić posmarowane oliwą brzegi bez sosu.

Pokroić mozzarellę w cienkie plasterki. Osuszyć je ręcznikiem papierowym. Nie używać całej kulki (zwykle około 125 gramów). Pizza byłaby zbyt wilgotna, ponieważ używamy również świeżego pomidora. Niewielką resztkę można zjeść, jeśli ma się ochotę

Pokroić pomidora w cienkie plasterki. Rozłożyć na pizzy razem z mozzarellą i Pecorino.

Posypać suszonymi zielonymi ziołami.

Ponownie wstawić do piekarnika na kwadrans