{"id":38598,"title":"Karaage-kip","modified":"2025-06-26T11:05:15+02:00","plain":"Een even heerlijk als authentiek recept voor de beroemde Japanse karaage-kip\n\n\n\nKaraage-kip (Japanse gefrituurde kip) is zonder twijfel een van de lekkerste gefrituurde kipgerechten ter wereld en een echte klassieker uit de Japanse keuken.\n\n\n\nHet is uitzonderlijk smaakvol, sappig en superkrokant. Kortom, het is echt de moeite waard om er wat tijd voor in de keuken te staan! \n\n\n\nDe combinatie van een drievoudige frituurmethode en de marinade zorgt voor een onge\u00ebvenaarde krokantheid en sappigheid\n\n\n\nWat is echte karaage?\n\n\n\nGefrituurde kip maakte van oudsher geen deel uit van de Japanse keuken; frituren werd door de Portugezen ge\u00efntroduceerd, maar bleef lange tijd onpopulair omdat Japanners vet eten liever meden. Pas toen olie goedkoper werd, werden gefrituurde gerechten, zoals de tempura, populair bij de lagere klassen. \n\n\n\nNa de Tweede Wereldoorlog, toen er voedselschaarste heerste, richtte de overheid grote pluimveebedrijven op in Usa, in de prefectuur Oita, wat uiteindelijk leidde tot de uitvinding van karaage.\n\n\n\nTegenwoordig vind je gefrituurde kip overal: in pubs, fastfoodzaken, gespecialiseerde winkels... en dat in duizenden varianten binnen Japan. Tot ergernis van puristen bestaat er niet maar \u00e9\u00e9n versie van karaage, want de term slaat niet op \u00e9\u00e9n welomschreven gerecht maar op een bereidingswijze\n\n\n\nVerschillende soorten karaage. Foto: japan-food.jetro.go.jp\n\n\n\nDe echte definitie van karaage\n\n\n\nMet een Aziatische kooksite zo populair als de mijne zou het eenvoudig zijn om op mijn hoge paard te springen en te roepen: \"DIT IS DE ENIGE ECHTE VERSIE, ALS JE DIT OF DAT ZIET LIEGT MEN TEGEN JE, DAT IS GEEN KARAAGE\". Maar mijn Japanse vrienden zouden me dan gegarandeerd 150% uitlachen, en mijn vroegere docenten zouden me van regelrechte intellectuele oneerlijkheid betichten.\n\n\n\nKaraage wordt dus bepaald door het proces: eerst marineer je de kip, daarna haal je haar door een laag meel. Dat verschilt van tempura of Amerikaanse fried chicken, waarbij het product in een vloeibaar beslag wordt gedoopt voor het frituren. \n\n\n\nIs mijn recept authentiek? Absoluut. Is het de enige authentieke versie? Absoluut niet.\n\n\n\nIn dit artikel laat ik je een versie zien die is ge\u00efnspireerd op Tatsuta Age, een variant van karaage waarbij sojasaus aan de marinade wordt toegevoegd. Daardoor krijgt de kip een mooie roodachtige tint. Afhankelijk van de hoeveelheid aardappelzetmeel die je gebruikt, ontstaat er een rode basis met witte eilandjes erbovenop. Ik geef zelf de voorkeur aan een lichte coating, maar kies vooral wat jij lekker vindt.\n\n\n\nDe Taiwanese popcorn chicken zou bijna als karaage kunnen worden beschouwd als hij in Japan was ontstaan\n\n\n\nDe ingredi\u00ebnten voor karaage-kip\n\n\n\nDe kip: Het is absoluut noodzakelijk kippendijen te gebruiken. Geen discussie. Goed, ok, als je echt niets anders hebt kun je filet nemen, maar geloof me: dijvlees is onovertroffen\n\n\n\nDe sake: het Japanse alcoholische drankje bij uitstek; onmisbaar voor een authentieke smaak. \n\n\n\nDonkere sojasaus: Dit is een zoute sojasaus, maar geen lichte sojasaus. Verwissel ze dus niet! Gebruik bij voorkeur tamari-sojasaus, de echte Japanse sojasaus, of anders zoute Kikkoman. De smaken verschillen, maar het blijft heerlijk\n\n\n\nDe donkere sojasaus geeft mijn udon met rundvlees de prachtige kleur\n\n\n\nTips voor karaage-kip\n\n\n\nIn Japan gebruikt men meestal ontbeende kippendijen met vel; die hebben veel meer smaak dan kipfilet. Maar als je per se filet wilt, ga je gang, ik vergeef het je\n\n\n\nIn Europa worden kippendijen vaak met bot verkocht. Om tijd te besparen vraag ik mijn slager daarom het bot voor mij te verwijderen. En waarom houden we het vel eraan? Dat zorgt ervoor dat de karaage aan de buitenkant krokant blijft en dat het vlees binnenin sappig blijft, want tijdens het frituren smelten het collageen en vet in de huid \n\n\n\nKoude soba-noedels om in saus te dippen passen uitstekend bij karaage-kip\n\n\n\nVolg je mijn instructies en lukt het je toch niet om het vel te behouden wanneer je de kip in blokjes snijdt? Geen paniek, het vlees blijft nog steeds heerlijk sappig.\n\n\n\nEen ander erg populair Japans recept is mijn udon met rundvlees\n\n\n\n\n\n\tKaraage-kip\n\t\t\n\t\tTraditioneel Japans recept voor knapperige gefrituurde kip\t\n\t\n\t\t\t\n\t\n\t\t200 g aardappelzetmeel300 g kippendijen (ontbeend, in blokjes)Marinade4 eetlepels  sake1 eetlepel  kristalsuiker4 eetlepels  donkere sojasaus  (kan desgewenst worden vervangen door Kikkoman of tamari)2 eetlepels  knoflook (fijngehakt)1 eetlepel  gember (geraspt)\t\n\t\n\t\tMarineer de kip minstens 2 uur; hoe langer je wacht, hoe dieper de smaak.Wentel de kip op een groot bord door het aardappelzetmeel en leg de stukjes daarna los van elkaar neer.Verhit de olie tot 180\u2013190 \u00b0C op middelhoog tot hoog vuur.Frituur de kip drie keer 30 seconden en laat de stukjes tussendoor telkens 1 minuut uitlekken op keukenpapier.\t\n\t\n\t\tTwee- of zelfs driemaal frituren is cruciaal voor de kenmerkende crunch van karaage. Tijdens de korte rustpauzes buiten de olie trekt het vocht uit de kip naar de korst, waardoor deze even zacht wordt.\nEen tweede (of derde) frituurronde op hogere temperatuur verdampt dat vocht weer en maakt de buitenkant heerlijk krokant en waterdicht.\n\t\n\t\n\t\tPlat principalJaponaisePoulet, Sauce soja dark","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/marcwiner.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38598","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/marcwiner.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/marcwiner.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marcwiner.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marcwiner.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38598"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/marcwiner.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38598\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marcwiner.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1876"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/marcwiner.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38598"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/marcwiner.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38598"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/marcwiner.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38598"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}